Kinesiotaping

fizjoterapia i rehabilitacja

Kinesotaping

Kinesiotaping, często określany jako taping, to metoda plastrowania polegająca na naklejania specjalnej taśmy (o właściwościach elastycznych) na powierzchnię ciała. Jest to doskonała metoda uzupełnienia proces rehabilitacji aby utrzymać efekt terapeutyczny na dłużej.

Zasady stosowania kinesiotapingu oparte są na kinezjologii, czyli nauce zajmującej się ruchem ciała człowieka. Taping bywa określany jako „plastry dla sportowców”, ich parametry, grubość, ciężar właściwy i rozciągliwość o 130-140%, są zbliżone do parametrów ludzkiej skóry. Plaster dynamiczny nie jest nasączony żadnym lekiem.

Technika ta pozwala na osiąganie doskonałych rezultatów terapeutycznych przez działanie sensoryczne plastra. Dzięki odpowiedniej aplikacji zwiększa się przestrzeń pomiędzy skórą właściwą a powięzią. Taping aktywuje proces samoleczenia, poprawia mikrokrażenie i przepływ limfy, wspomaga wchłanianie krwiaków, obrzęków oraz zmniejsza stany zapalne. Pełni rolę stałego drenażu limfatycznego i może być uzupełnieniem dla drenażu manualnego. Kinesiotaping wspomaga pracę mięśni, ułatwiając wykonanie ruchu, koryguje ustawienie oraz pracę stawów, zwiększa zakres ruchu mięśni i stawów.

Wpływ Kinesiotapingu na organizm

Każdemu urazowi towarzyszy stan zapalny, który prowadzi do wzrostu ciśnienia w otaczających tkankach zaburzając naturalny przepływ limfy, przez co dochodzi do powstania obrzęku w obrębie uszkodzonych struktur. Naklejona taśma powoduje odbarczenie zastoju limfatycznego oraz zmniejszenie ciśnienia poprzez zwiększenie przestrzeni między skórą właściwą a powięzią. Taśmę naklejamy na rozciągniętym mięśniu, następnie po jego rozluźnieniu na skórze pojawiają się charakterystyczne pofałdowania, zwiększające przestrzeń śródmiąższową. Wywołuje to obniżenie ciśnienia i podrażnienia receptorów nerwowych, zmniejszając dolegliwości bólowe. Ponadto taśmy w połączeniu z wykonywanymi ruchami masują, a także rozciągają skórę.

Dolegliwości bólowe pojawiają się, kiedy informacja stymulacji nocyceptorów (bezmielinowe włókna A-delta/C) przewodzone w rogach tylnych rdzenia kręgowego dochodzą do kory mózgowej. Naklejona taśma stymuluje włókna mielinowe A-beta zmniejszając dolegliwości poprzez bezpośrednią inhibicję przewodnictwa bólowego przez interneurony według teorii bramki kontrolnej Melazcka i Wall. Aplikacja taśmy powoduje także odciążenie podskórnych nocyceptorów przez bodźcowanie aferentne, obniżające wrażliwość układu sensomotorycznego.

Kinesiotaping poprzez odpowiednią technikę aplikacji jest w stanie wpłynąć na funkcję mięśni np. rozluźnienie zbyt napiętego mięśnia, bądź wspomaganie jego pracy w przypadku osłabienia. Kluczowe znaczenia ma tu kierunek naklejenia taśmy. W przypadku, gdy chcemy zmniejszyć napięcie mięśniowe bazę naklejamy w miejscu przyczepu początkowego mięśnia, po czym ustawiamy go w pozycji rozciągnięcia naklejając taśmę z maksymalnie 15% rozciągnięciem, kończąc kotwicą na miejscu przyczepu końcowego oklejanego mięśnia. Gdy ustawimy mięsień ponownie w pozycji rozciągnięcia taśma będzie pociągać go w kierunku rozciągnięcia dając efekt rozluźnienia.

Taśmę możemy nakleić w przeciwnym kierunku. Da to efekt kompresji, stabilizacji stawu, a także wspomaganie funkcji mięśnia. Bazę naklejamy na przyczepie początkowym, następnie ustawiamy go w pozycji rozciągnięcia naklejając taśmę na jego przebiegu z maksymalnie 15% rozciągnięciem, po czym w pozycji neutralnej kończymy kotwicą w obrębie przyczepu końcowego. Ten sposób aplikacji powoduje stymulację napięcia mięśniowego, za każdym razem gdy mięsień znajdzie się w pozycji rozciągnięcia taśma „pociąga” skórę w kierunku przyczepu końcowego.

Taśma naklejona na skórze stymuluje mechanoreceptory, które z kolei powodują aktywacje proprioceptorów. Aplikacja przez zmianę równowagi między grupami mięśniowymi powoduje poprawę odczucia ruchu, co poprawia funkcję stawu. W przypadku technik więzadłowych, maksymalnie lub submaksymalnie rozciągając taśmę wspomagane zostają bierne stabilizatory stawów, które poprzez uraz nie są w stanie poprawnie wykonywać swojej funkcji.

Wykorzystanie Kinesiotapingu może wpływać na pracę i zachowanie organów zewnętrznych. Poprzez swój wpływ na układ powięziowy organizmu może poprawić funkcjonowanie narządów wewnętrznych, tym samym całego ciała. Poszczególne aplikacje Kinesiotapingu są z powodzeniem stosowane w przypadku np. bólów brzucha i bólów menstruacyjnych.

Wskazania i przeciwwskazania do Kinesiotapingu

  • Dolegliwości bólowe układu mięśniowo-szkieletowego, jak bóle kręgosłupa, bóle kolan, dolegliwości bólowe barku, zapalenia pochewek ścięgnistych (np. w okolicy nadgarstka), bolesność okolic przyczepów (np. łokieć tenisisty), ostroga piętowa, haluxy.
  • Stany po urazach: leczenie skręceń i zwichnięć stawów, obrzęki, niestabilność stawów, uszkodzenia mięśni, więzadeł np. dolegliwości ze strony ścięgna Achillesa czy paluch koślawy.
  • Przyspieszenie procesów gojenia po urazach i operacjach (np. po rekonstrukcji więzadeł krzyżowych lub ścięgna Achillesa).
  • Leczenie blizn i krwiaków.
  • Wskazania do drenażu limfatycznego (kinesiotaping limfatyczny), czyli w zaburzeniach krążenia chłonki: obrzęki występujące z powodu choroby, po urazach lub w okresie ciąży.
  • Korekcja wad postawy, na przykład skoliozy.
  • Podniesienie sprawności i wydolności a także zmniejszenie ryzyka kontuzji, podczas uprawiania sportu wyczynowego i amatorskiego.
  • Leczenie niektórych dysfunkcji spowodowanych pracą receptorów skóry i powięzi: zaburzenia równowagi, niektóre zaburzenia oddechowe.
Ponieważ jest to metoda bezpieczna nie ma wielu przeciwwskazań do jej stosowania. Są to:

  • łuszczyca i inne zaawansowane choroby skóry,
  • nie zagojone lub trudno gojące się rany,
  • stosowanie zabiegów fizykoterapeutycznych, których nie można wykonywać przez powierzchnię plastra,
  • uczulenie na klej stosowany w plastrach.